Sardynia i Korsyka rzymska

Korsyka i Sardynia stanowiły pośredni nabytek terytorialny Rzymu, w wyniku problemów wewnętrznych na wyspie, po zakończeniu I wojny punickiej. Bunt, który wybuchł na Sardynii i Korsyce, w wyniku braku pieniędzy Kartagińczyków do opłacenia najemników, zmusił Kartagińczyków do skorzystania z pomocy zbrojnej Rzymu. Efekt pomocy był taki, że w 238 roku p.n.e. Kartagina "zbyła się" tych wysp.

Pierwsi namiestnicy objęli prowincję dopiero w 227 roku p.n.e.
Obydwie wyspy dostarczały głównie: soli, zboża, wina, oliwę a złoża mineralne Korsyki pozwalały na uzupełnienie zasobów srebra i żelaza.