Pierwsza wojna macedońska (215 - 206 p.n.e.)

Filip V, który zaczął poszukiwać szansy na ostateczne wyparcie Rzymian z półwyspu, znalazł doskonałego sojusznika, Kartaginę. Sytuację dodatkowo zaognił łańcuch porażek rzymskiej armii w II wojnie punickiej oraz jej bezradność na taktykę Hannibala. W wyniku czego Filip V włączył się bezpośrednio do wojny z Rzymem.

Liwiusz cytuje, że Hannibal i Scypion Afrykański podobno się spotkali. Wtedy Scypion zapytał Hannibala, kto według niego był najlepszym wodzem w historii. Hannibal odpowiedział, że Aleksander Wielki, ponieważ z o wiele mniejszą armią podbił cała Persję. Rzymianin zapytał wtedy, kogo wymieniłby na drugim miejscu. Kartagińczyk odpowiedział, że Pyrrusa. Po tym pytaniu Scypion zapytał, kogo by widział na 3 miejscu. Hannibal wymienił siebie. Scypion zaśmiał się i spytał go, co by powiedział gdyby go pokonał. Hannibal odparł, że wtedy umieściłby siebie na 1 miejscu.

Władca Macedonii doskonale zdawał sobie sprawę ze słabości własnej floty, która ustępowała Rzymianom przede wszystkim wyszkoleniem, doświadczeniem oraz liczebnością. W tym celu rozpoczął budowę 100 lembi, lekkich i zwrotnych okrętów wykorzystywanych przez piratów ilirijskich w wojnie z Rzymem. Plan Filipa polegał przede wszystkim na zdobyciu wybrzeża Ilirii, które posłużyło by za bazę wypadową dla jego wojsk do ataku na Italię.

Senat rzymski na wieść o wypowiedzeniu wojny im przez Macedonię w 215 roku p.n.e. zaczął gromadzić dodatkowe siły dowalki z wrogiem, co było ogromnym wysiłkiem materialnym oraz ludnościowym. Rzym zaangażowany w walkę w Italii z Kartaginą musiał przetransportować odpowiednie siły do Grecji i Ilirii i rozpocząć nową kampanię wojenną.

Falangę typu greckiego tworzyli hoplici ustawieni w 8-16 szeregach jeden za drugim. Gdy zginął hoplita z pierwszego szeregu, na jego miejsce wchodził żołnierz z drugiego. Falanga najczęściej przystępowała do bitwy w szyku zamkniętym, gdzie każdy z hoplitów osłaniał lewą połową swojej tarczy (tzw. hoplonem) swojego towarzysza. Podczas starcia walczyły tylko dwa pierwsze szeregi, pozostali zaś nadawali impet natarciu pchając swych poprzedników do przodu oraz uniemożliwiali im ucieczkę.

Jednak wojna nie obfitowała w wielkie starcia, jakie zazwyczaj towarzyszyły takim kampaniom. Obaj rywale ograniczyli się do najazdów, zasadzek i zdobywania miast. Największe walki toczyli przede wszystkim sojusznicy Rzymu (Liga Etolska, Pergamon) i Macedończycy. W 206 roku p.n.e. praktycznie wszyscy sojusznicy Rzymu zawarli pokój z Macedonią. Jednak główną przyczyną zaprzestania walk był rozejm między Macedonią, a Ligą Etolską, głównym sojusznikiem Rzymu. Zmęczeni walkami Rzymianie postanowili podpisać traktat pokojowy w Fenike.

Druga Wojna Macedońska

Konsekwencje

Na jego mocy Filip V nie mógł podejmować walk ze sprzymierzeńcami Rzymu w Ilirii, a jednocześnie otrzymał on wiele miast zdobytych w czasie wojny. Rzym będący zhańbiony postanowieniami takiego traktatu planował powoli następne działania, które miały się przerodzić w nową wojnę.