|
|
Miary rzymskie |
 |
Rzymskie jednostki miernicze zostały oparte o greckie i egipskie standardy.
Były one generalnie dokładne i często stosowane w życiu codziennym.
Miary długości
| Miara |
w metrach [m] |
| Miliarium | 1478 |
| Actus | 35,47 |
| Pertica | 2,956 |
| Passus | 1,478 |
| Gradus | 0,739 |
| Pes | 0,296 |
| Cubitus | 0,44 |
Podstawową jednostką rzymskich miar długości była stopa (pes).
Stopę dzielono na mniejsze jednostki: dodrans (3/4), bes (2/3), triens (1/3),
quadrans (1/4), sextans (1/6), uncia (1/12), semiuncja (1/24) i sicilius
(1/24).
Odległości mierzono osobnymi miarami: krok (gradus), podwójny krok (passus),
tyczka (perlica), długość bruzdy wyoranej przez woły bez zatrzymania dla wypoczynku
(actus), tysiąc kroków ( miliarium lub milia passuum) oraz przejęty
od egipcjan łokieć (cubitus).
Miary powierzchni
Najpospolitszą miarą powierzchni było iugerum, które pierwotnie oznaczało
obszar, który para wołów (stąd nazwa od jugum, czyli "jarzmo") może zaorać w ciągu dnia.
Było to pole 35,5 m na 71 m, wynoszące 2520,6 m kwadratowych.
Gdy istniała potrzeba posługiwania się większymi jednostkami,
stosowano heredium, centuria i saltus. W Egipcie za panowania rzymskiego
w powszechnym użyciu
była arura.
Miary pojemności
| Miara |
w litrach [l] |
| Quadrantal | 26,20 |
| Urna | 13,10 |
| Congius | 3,27 |
| Sextarius | 0,545 |
| Libra | 0,327 |
| Hemina | 0,274 |
| Quartarius | 0,136 |
| Acetabulum | 0,068 |
| Cyathus | 0,0455 |
Miary pojemności wywodzą się z naczyń, w których przechowano produkty zarówno płynne jak i sypkie.
W tym celu ustalono dla nich osobne serie miar.
Dla płynów Rzymianie przejęli swe miary pojemności od Ateńczyków. System został ustalony
w III wieku p.n.e. i
nie podlegał poważniejszym zmianom w późniejszych czasach. Podstawową jednostką dla płynów był
sextarius.
Do mierzenia substancji sypkich używano tych samych miar od sextariusa w dół. Dla większych ilości
tych produktów stosowano modius, wynoszący około 8 litrów i
semimodius równy 4 litrom.
Miary masy
Podstawową jednostką wagową była libra, nazywana także pondus.
Libra od III wieku p.n.e. miała
ustaloną wagę nie ulegającą poważniejszym wahaniom w późniejszym okresie.
| Miara |
w gramach [g] |
Miara |
w gramach [g] |
| Libra | 327,45 |
uncia | 27,288 |
| Deunx | 300,16 |
Semuncia | 13,664 |
| Dextans | 272,88 |
Binale sextulae | 9,096 |
| Dodrans | 245,59 |
Sicilicus | 6,822 |
| Bes | 218,30 |
Sextula | 4,548 |
| Septunx | 191,02 |
Drachma | 3,411 |
| Semis | 163,73 |
Dimidia sextula | 2,774 |
| Quincunx | 136,44 |
Scripulum | 1,137 |
| Triens | 109,15 |
Obolus | 0,568 |
| Quadrans | 81,86 |
Lupinus | 0,283 |
| Sextans | 54,58 |
Siliqua | 0,189 |
| Sescuncia | 40,93 |
Libra dzieliła się na 12 uncji (1 uncja wynosiła 27,288 g).
Jednostki takie jak drachma i obolus, weszły w użycie w czasach cesarskich.
Siliqua i lupinus pojawiły się dopiero za czasów
Konstantyna i służyły do ważenia złota.
|