Lorica hamata

Lorica hamata była to zbroja łańcuszkowa. Złożona z wielu łańcuszków połączonych ze sobą, przypominała kolczugę. Wynaleziona została prawdopodobnie przez celtów około VII wieku p.n.e. W IV wieku p.n.e. zaadoptowana została przez Rzymian krótko po najeździe galijskim na półwysep Apeniński. Wytwarzana z kółeczek stalowych bądź brązowych tworzyła pancerz w postaci kamizelki, czasem z króciutkim rękawem.
Pancerz sięgał mniej więcej do połowy ud. Swym kształtem przypominał tunikę wojskową, ale był od niej nieco krótszy i miał też krótsze rękawy. Dzięki swej elastyczności pancerz był bardzo wygodny w noszeniu i w najmniejszym stopniu nie krępował swobody ruchów. Chronił skutecznie przed ciosami i pchnięciami białą bronią, a także osłabiał w znacznym stopniu siłę uderzenia oszczepu i włóczni.
Waga pancerza dochodziła od 8 do 10 kg. W czasach Augusta pancerze te zostały wzmocnione przez podwojenie ich grubości w górnej części pleców i na ramionach.
Pod loricę zakładano tunikę. Były bardzo chętnie noszone przez kawalerzystów.

Około połowy I wieku n.e. pojawiła się skrócona wersja pancerza, loricae hamatae, która była jeszcze lżejsza od dotychczas stosowanej, gdyż ich waga została obniżona do 6 kg. Krótsze pancerze łańcuszkowe zyskały sobie wielką popularność, zwłaszcza w oddziałach pomocniczych.

Lorica hamata była tym typem pancerza, który w armii rzymskiej był używany najdłużej, bo aż do upadku imperium. Żołnierze cenili sobie jej wygodę i lekkość w porównaniu do ciężkiej i krępującej ruchy zbroi segmentowej.