Klaudiusz (1 sierpnia 10 p.n.e. - 13 października 54 n.e.)

Imiona	Tiberius Claudius Drusus Nero Germanicus
Panował jako	Tiberius Claudius Caesar Augustus Germanicus
zaliczony w poczet bogów
Czas panowania	25 stycznia 41 n.e. - 13 października 54 n.e.
Urodzony	1 sierpnia 10 p.n.e.
Zmarły	13 października 54 n.e.
Moneta

Klaudiusz urodził się 1 sierpnia 10 roku p.n.e. w Lugdunum w Galii. Był jednym z najlepiej wykształconych i światłych władców Rzymu, który mimo swojej niechęci otrzymał władzę siłą. Był synem wielkiego wodza, Druzusa Starszego, który zmarł gdy Kaludiusz miał zaledwie rok i Antonii Młodszej. Jego dziadkami byli: Marek Antoniusz i Tyberiusz Klaudiusz Neron, a babkami: Oktawia i Liwia. Miał dwójkę starszego rodzeństwa: Germanika i Klaudię Julię Liwillę.

Po nieoczekiwanej śmierci ojca w 9 roku p.n.e. rola wychowania przyszłego cesarza przypadła jego matce, Antonii. Liczne ułomności fizyczne (ślinienie się, jąkanie, utykanie, podatność na choroby) z jakimi urodził się Klaudiusz miały mu nie pozwolić objąć w przyszłości jakiegokolwiek wyższego urzędu państwowego. Członkowie rodziny uważali to za skutek umysłowego upośledzenia i dlatego trzymali go z dala od świata publicznego. Od najmłodszych lat Klaudiusz był wyszydzany i poniżany nawet przez najbliższą rodzinę. W szczególności matka, Antonia i babka, Liwia traktowały go jak idiotę. Jego ułomności pozwoliły mu w przyszłości uniknąć śmierci z rąk szalonego bratanka, Kaliguli.

Początkowo rozwój Klaudiusza przypadł, jak wcześniej wspomniano, jego matce, Antonii. Jednak w wieku dwóch lat znalazł się on we wpływach swojej babki, Liwii. Z czasem zauważono jego zainteresowanie nauką i wszelkim zgłębianiem wiedzy. W tym celu w 7 roku n.e. zatrudniono Liwiusza oraz Sulpiciusa Flavusa, którzy mieli mu wpoić wszelkie wiadomości z zakresu historii, która stała się dla niego wielkim hobby. Młodego Klaudiusza uczył także stoicki filozof i mówca, Atenodoros Kananites. To głównie za jego sprawą Klaudiusz nabył umiejętność dobrego wysławiania się, pomimo swojej wady wymowy.
Będąc izolowany przez całe dzieciństwo i młodość Klaudiusz poświęcał czas na czytanie zdobywając szeroką wiedzę, szczególnie z zakresu historii i prawa.

Około 10 - 15 roku n.e. Klaudiusz ożenił się z Plaucją Urgulanillą. Wcześniej zaręczał się on dwukrotnie:
- z Aemilią Lepidą, daleką kuzynką - zaręczyny zerwane z powodów politycznych
- z Liwią Medulliną - związek zakończyła nagła śmierć panny młodej w dniu ślubu
W związku z Urgulanillą urodził mu się syn Klaudiusz Druzus, który jednak zmarł z uduszenia we wczesnych latach życia. W 25 roku n.e. Urgulanilli urodziła się dziewczynka, Klaudia, której Klaudiusz nie uznał za swoją córkę i kazał ją zostawić na progu domu Urgulanilli. Urgulanilla została później przez Klaudiusza oskarżona o współudział w morderstwie żony jej brata, o nieobyczajność i cudzołóstwo. Zaraz po tych wydarzeniach rozwiódł się ze swoją żoną.
Kiedy w 14 roku n.e. zmarł dotychczasowy cesarz, Oktawian August, nowy władca, Tyberiusz pozwolił 23-letniemu Klaudiuszowi rozpocząć cursus honorum, tzw. "ścieżkę zaszczytów". Młodzieniec otrzymał wszelkie odznaczenia konsularne, jednak kiedy domagał się ich na kolejny rok spotkał się z odmową Tyberiusza, co zniechęciło Klaudiusza do życia publicznego. Zdecydował zaszyć się w swoim domu i poświęcić całkowicie zgłębianiu wiedzy i działalności twórczej.

Messalina trzymająca niemowlaka, Brytanika.

W  28 roku n.e. Klaudiusz poślubił Elię Petynę, z którą miał córkę, Klaudię Antonię. Ich małżeństwo było jednak niezwykle krótkie, co spowodowane było nieporozumieniami między małżonkami.
Wraz ze śmiercią Tyberiusza w 37 roku n.e. i objęciem tronu przez bratanka Klaudiusza, Kaligulę jego życie uległo zmianie. Młody cesarz dostrzegł pewne korzyści płynące z osoby Klaudiusza. Aby uczcić cześć swojego zmarłego ojca, Germanika w 37 roku n.e. Kaligula mianował Klaudiusza, obok siebie, drugim konsulem. Młody cesarz nie był jednak w stosunku do swojego wuja życzliwy. Często go obrażał, żartował z niego i wyśmiewał publicznie jego wady.
W 39 roku n.e. Klaudiusz poślubił Walerię Messalinę. Miał z nią dwójkę dzieci: Oktawię (urodzona 40 roku n.e.) oraz Brytanika (urodzony 41 roku n.e.). Messalina była najgorszą, a jednocześnie najbardziej ukochaną żoną Klaudiusza. Antyczne źródła przedstawiają Messalinę jako nimfomankę organizującą orgiastyczne zabawy i doprowadzającą do skazywania na śmierć byłych kochanków lub tych którzy ośmielali się odrzucać jej awanse. Zgubiła ją formalna ceremonia małżeństwa z Gajuszem Siliuszem odbyta pod nieobecność Klaudiusza, który przebywał w porcie w Ostii. Narcyz, wyzwoleniec cesarza ujawnił to Klaudiuszowi i dopilnował egzekucji Messaliny. Klaudiusz do końca nie wierzył we wszelkie zarzuty jej stawiane.

Kiedy Kaligula, pod wpływem choroby, zmienił się w krwiożerczego despotę Klaudiusz zaczął udawać głupka i błazna, dzięki czemu młody cesarz nie widział w nim realnego wroga i przeciwnika politycznego. Inteligentna postawa Klaudiusza uchroniła go od niebezpieczeństw związanych z wewnętrzną walką o władzę w rodzinie cesarskiej. Nikt nie przewidywał, że może on odegrać jakąkolwiek rolę polityczną.

Długotrwałe i okrutne rządy Kaliguli, doprowadziły do tego, że despota został ostatecznie zamordowany 24 stycznia 41 roku n.e. Po zamordowaniu Kaliguli w powstałym zamieszaniu część żołnierzy gwardii pretoriańskiej zdecydowała się na obwołanie cesarzem Klaudiusza, jedynego dorosłego przedstawiciela dynastii julijsko-klaudyjskiej. Żołnierze i ważne osobistości obawiały się reakcji gwardii Kaliguli złożonej z 300 potężnie zbudowanych Germanów, nie mających skrupułów przy zabijaniu ludności. Podobno, kiedy Klaudiusz został odnaleziony za kotarą, pretorianie unieśli Klaudiusza i obwołali go cesarzem, wbrew jego woli. Germanie weszli do loży, w której znajdował się Klaudiusz, uklęknęli i obiecali mu wierną służbę i ochronę. Pomimo początkowego sprzeciwu senat, świadom swojej bezsilności wobec żołnierzy, zatwierdził jego status. Po raz pierwszy tak jawnie unaocznił się prawdziwy charakter pryncypatu - władza cesarzy opierała się na militarnej sile, a czasy gdy wola senatu miała znaczenie bezpowrotnie minęły.

Cesarz rzymski 41 n.e., Lawrence Alma-Tadema. Obraz przedstawia moment odkrycia Klaudiusza schowanego za kotarą. Następnie zostaje on ogłoszony cesarzem przez pretorian.

Charakterystyczna dla panowania Klaudiusza jest wzrastająca rola wyzwoleńców w sprawowaniu władzy. Cesarz, nie mając zaufania do kręgów senatorskich, główną rolę w administracji i w radzie przybocznej powierzał wyzwoleńcom. Kilku z nich, Narcyz, Callistus, Polibiusz i Pallas zdobyło bardzo wpływowe pozycje. Mimo wszystko jednak Klaudiusz był wierny swoim republikańskim ideałom, co okazywał poprzez swój szacunek dla senatu. Ponadto nie obsadzał wyzwoleńców w magistraturze, aby nie wywołać sprzeciwu senatorów nie widzących w nich równych sobie. Wyzwoleńcy zajmowali głównie stanowiska w sekretariacie Klaudiusza, podzielonego na biura. I tak Narcyz zasiadał w biurze korespondencji, Pallas w biurze do spraw skarbca, Callistus w biurze prawa, a Polibiusz odpowiadał za wszelkie inne sprawy.
Klaudiusz, chcąc zyskać militarną wiarygodność swojej władzy podjął wyprawę do Brytanii w 43 roku n.e. W tym celu wysłał Aulusa Plautiusa na czele 4 legionów do Brytanii (Britannia), krainy szczególnie atrakcyjnej, ze względu na liczne kopalnie i wielu niewolników. Inną przyczyną inwazji była kwestia schronienia grup rebeliantów galijskich na wyspie. Tym samym pozostawali oni bezkarni wobec rzymskiej władzy. Klaudiusz na wyspie pojawił się dopiero kiedy skończył tworzyć wszelkie plany ofensywy na wyspie. Dla zwiększenia siły swoich wojsk, zabrał ze sobą posiłki oraz specjalnie sprowadzone z Afryki, słonie bojowe. Boje toczone na wyspie szybko przyniosły efekty i po paru miesiącach senat zagwarantował Klaudiuszowi prawo triumfu. Ponadto cesarz otrzymał tytuł Britannicus, który używany był przez jego syna, Brytanika. Walki na wyspie trwały aż do 50 roku n.e. kiedy to ostatecznie udało się złapać i uwięzić brytyjskiego wodza, Caratacusa. Po powrocie do Rzymu Klaudiusz świętował triumf w 44 roku n.e.
W między czasie wojskom rzymskim udało się zdobyć nowe prowincje: Judeę, Licję, Noricum i Trację. Kampanie te prowadzone były już za panowania Kaliguli, jednak dopiero za rządów Klaudiusza udało się zdobyć ziemie.

Model świątyni Klaudiusza, wybudowanej przez Wespazjana.

Klaudiusz za swoich rządów przeprowadził wiele inwestycji w państwie. Wybudował dwa akwedukty: Aqua Claudia, rozpoczęty za Kaliguli oraz Anio Novus, który w 52 roku n.e. połączył się w Rzymie z Porta Maggiore. Ponadto odnowił Aqua Virgo.
Klaudiusz zwrócił także uwagę na kwestię transportu. W tym celu wybudowano wiele dróg i kanałów oraz odrestaurowano nazbyt zdezelowane fragmenty. Warto tu wspomnieć o inwestycjach rozpoczętych przez ojca Klaudiusza, Druzusa: wybudowanym kanale prowadzącym od Renu do morza oraz o drodze z Włoch do Germanii. Bliżej Rzymu Klaudiusz wybudował żeglowny kanał na Tybrze prowadzący do nowego portu, Portus.
Innym i chyba największym przedsięwzięciem było wysuszenie jeziora Fucino, czego dokonano dla pozyskania terenów pod uprawy.
Za swojego panowania Klaudiusz przeprowadził wiele reform. Kontynuował przekształcenia w sferze religijnej, zapoczątkowane przez Augusta, kulturalnej, administracyjnej i prawnej.

W  48 roku n.e. Klaudiusz przeprowadził spis obywateli, który głosił, że w imperium żyje 5.984.072 Rzymian. Znaczyło to że w przeciągu zaledwie 40 lat liczba ta wzrosła o milion (zgodnie z cenzusem za Augusta).
Po śmierci Messaliny załamany cesarz nie myślał o ponowny małżeństwie. Jednak za namową swoich podwładnych Klaudiusz zmienił swoje stanowisko. Wedle przekazów pisarzy starożytnych cesarzowi przedstawiono trzy kandydatury na nową cesarzową: Lollię Paulinę, byłą żonę Kaliguli; Elię, drugą żonę Klaudiusza; Agrypinę Młodszą, bratanicę cesarza. Ostatecznie wybór padł na Agrypinę, zapewne ze względów politycznych oraz pod presją senatu. Ostatecznie Klaudiusz poślubił Agrypinę Młodszą w 49 roku n.e. Jej silna osobowość zdominowała ostatnie lata panowania cesarza. Wyrazem jej wzrastającej roli politycznej był przyznanie jej przez senat tytułu Augusty. Doprowadziła też do zajęcia przez jej syna z pierwszego małżeństwa, Nerona pierwszeństwa w sukcesji, przed rodzonym synem Klaudiusza, Brytanikem. Neron został najpierw adoptowany w 50 roku n.e., a trzy lata później poślubił córkę cesarza Oktawię. Klaudiusz, który na starość popełniał wiele błędów stał się dla swojej żony bezużyteczny. Chcąc wykorzystać sytuację i obsadzić na tronie syna Agrypina, jak podają źródła, otruła Klaudiusza potrawą z grzybów.

Zmarł 13 października 54 roku n.e. w Rzymie.