Horacy (65 - 8 p.n.e.)

Horacy urodził się 65 roku p.n.e. w Apulii pod imionami Quintus Horatius Flaccus. Był jednym z najwybitniejszych liryków rzymskich epoki augustowskiej. Jako syn wyzwoleńca, działał w okresie najwspanialszego rozkwitu literatury rzymskiej za czasów Augusta.

Ojciec zapewnił mu staranne i wszechstronne wykształcenie. Kształcił się w Rzymie, a od około 45 roku p.n.e. w Atenach, gdzie mógł zgłębić grekę i filozofię. Sojusznik republikanów, po zamordowaniu Juliusza Cezara Horacy wstąpił do armii i służył pod dowództwem Brutusa, przeciwko Augustowi. Jako trybun wojskowy brał udział w bitwie pod Filippi w 42 roku p.n.e., z której musiał się ratować ucieczką. Po pogłoszeniu amnestii dla przeciwników Augusta powrócił do Rzymu. Utrata majątku zmusiła go do kupienia stanowiska sekretarza kwestora, co pozwoliło mu się utrzymać.

Przyjaźni Wergiliusza zawdzięczał wejście do koła przyjaciół Mecenasa, który z kolei przedstawił go Augustowi. Dobre stosunki z Mecenasem zachęciły go do wejścia do jego kręgu literackiego, gdzie poznał Owidiusza. Niewielka posiadłość w pobliżu miasta Tibur w Górach Sabińskich, darowana Horacemu przez Mecenasa, uwolniła poetę od trosk materialnych i pozwoliła poświęcić się całkowicie pracy literackiej. Mimo zależności materialnej od możnego protektora, potrafił jednak Horacy utrzymać niezależność osobistą, zachowując do końca życia przyjaźń Mecenasa.

W  latach 41 - 30 p.n.e. autor napisał "Epody", krótkie utwory o treści politycznej. Z  początkowego okresu twórczości Horacego pochodzą także, wzorowane na utworach Lucyliusza, Menipposa z Gadary i stoicko-cynickiej diatrybie, dwie księgi "Satyr" (40 - 30 p.n.e.), ośmieszających wady i słabości ludzkie. W tym czasie ukazała się również księga jambów, atakujących lichwiarzy, dorobkiewiczów, złośliwych krytyków, lichych poetów. Satyry Horacego zdobyły wielkie uznanie, lecz trwałą pozycję w literaturze rzymskiej i nieśmiertelną sławę przyniosły mu wierszowe "Pieśni" (ody), wzorowane głównie na poezji Alkajosa, Safony, Pindara i Anakreonta.

W  17 roku p.n.e. w związku z uroczystościami rozpoczęcia nowego wieku Horacy napisał "Pieśń stulecia". Ostatni okres twórczości Horacego, lata 23 - 8 p.n.e. zamykają dwie księgi "Listów", będących wierszowanymi gawędami na tematy filozoficzno -literackie. Jest wśród nich list "Do Pizonów", znany także jako "Sztuka poetycka" (Ars poetica) esej o poezji, dotyczący głównie dramatu, tłumaczony na wiele języków, który był podstawą poetyki europejskiej.

Zmarł 8 roku p.n.e.