Egipt starożytny

Jako, że Egipt jest państwem o wielotysięcznej historii, dlatego więc skupię się na dwóch okresach tego państwa. Mianowicie na okresach kiedy to państwo rzymskie miało styczność z krainą Nilu.

Okres ptolemejski (332 - 30 p.n.e.)

Po zdobyciu Egiptu, który wcześniej znajdował się w rękach znienawidzonego przez egipcjan władcy Persji, Aleksander przyjęty został jako wyzwoliciel i uznany za boga przez wyrocznię Amona w oazie Siwa. Młody król macedoński zreorganizował administrację Egiptu i założył nową stolicę Aleksandrię. Po jego śmierci (323 p.n.e.) do Egiptu przybył w charakterze głównego satrapy jego namiestnik, Ptolemeusz, syn Lagosa, który po wygaśnięciu linii Aleksandra koronował się w 306 p.n.e., rozpoczynając dynastię Ptolemeuszy. Okres panowania pierwszych trzech władców (do 221 p.n.e.) był dla Egiptu czasem ekspansji politycznej i terytorialnej (uzależnienie Fenicji, Cyrenajki, Cypru, Wysp Cykladzkich, części Azji Mniejszej i Syrii), rozwoju gospodarczego (wprowadzenie melioracji m.in. w Fajum, zastosowanie koła wodnego) i handlu, a także rozkwitu kultury i nauki (intensywne budownictwo świątyń m.in. w Idfu, na File, rozbudowa Aleksandrii). Za panowania kolejnych władców ptolemejskich, udział w licznych wojnach zewnętrznych (m.in. z Seleukidami o Syrię), intrygi wewnątrzrodowe i wojny domowe doprowadziły do wyraźnego pogorszenia sytuacji gospodarczo-społecznej i do osłabienia pozycji polititycznej Egiptu, a w dalszej konsekwencji do groźby podporządkowania kraju przez rosnącą potęgę Rzymu, co nastąpiło ostatecznie pod koniec panowania ostatniego władcy ptolemejskiego, Kleopatry VII, w 30 p.n.e.

Okres rzymski (30 p.n.e. - 641 n.e.)

Egipt przekształcono w prowincję, która została zobowiązana do pokrywania jednej trzeciej zapotrzebowania Cesarstwa w zboże, co spowodowało gwałtowny wzrost podatków i szereg krwawo tłumionych powstań. Pomimo pozorów przestrzegania tradycji (budowa i dekoracja świątyń) cesarze rzymscy traktowali Egipt jako własność i źródło surowców. Egipt pod rządami rzymskimi nie uzyskał żadnej autonomii. Najwyższą władzę lokalną posiadał prefekt rzymski, a porządku w państwie strzegło kilka legionów. Aleksandria pozostawała jednym z głównych ośrodków Cesarstwa i stolicą nauki. Egipt był jednym z pierwszych terenów rozprzestrzenienia się chrześcijaństwa, choć ostatnią świątynię pogańską Izydy na File, zamknięto dopiero za panowania Justyniana w 526. W wyniku podboju przez wojska arabskie Egipt stał się w 642 częścią państwa kalifa Umara.