Dynastia Flawijska (69 - 96 n.e.)

Dynastia ta panowała od roku 69 n.e. do 96 n.e. Jej założycielem jest Wespazjan.

Po krótkotrwałej wojnie domowej, zwanej Rokiem Czterech Cesarzy, która zapanowała po śmierci cesarza Nerona, ostatniego członka rodu julijskiego, władzę przejął dowódca wojsk wschodnich - Wespazjan. Jest on uznawany za prekursora dynastii flawijskiej.

Do dynastii należeli:
WESPAZJAN, Titus Flavius Vespasianus (9 - 79 n.e.) Panował od 69 do 79 roku n.e. Odznaczył się w kresie podboju Brytanii (lata 40-te n.e.). Po wygaśnięciu, ze śmiercią Nerona, dynastii julijsko-klaudyjskiej, wziął udział w walce o sukcesję i został w 69 roku n.e. wybrany na cesarza oraz uznany przez senat. Namiestnikiem Brytanii mianował Juliusza Agrykolę. Wyróżnił się jako reformator i reogranizator państwowości rzymskiej, umocnił granice cesarstwa. Nakazał usunąć z Rzymu stoików oraz rozpoczął budowę największego amfiteatru w historii - Koloseum (nie doczekał się finału budowy). Zmarł przed zwycięską inwazją Agrykoli na Kaledonię.
TYTUS, Titus Flavius Vespasianus (39 - 81 n.e.) Panował od 79 do 81 roku n.e. Zakończył wojnę żydowską trwającą w latach 66-70 n.e. burząc Jerozolimę. Za jego panowania nastąpiła erupcja wulkanu Wezuwiusz i zniszczone zostało miasto Pompeje. Za panowania Tytusa wzniesiono "arenę śmierci" tzw. Koloseum. Ponadto panowanie Tytusa było przeplatane tragicznymi katastrofami: zarazy, pożar w Rzymie i wspomniany wybuch wulkanu. Za czasów Tytusa powstało mnóstwo nowych budowli.
DOMICJAN, Titus Flavius Domitianus (51 - 96 n.e.) Panował od 81 do 96 roku n.e. Wsławił się rządami autokratycznymi i terrorem. Kazał nazywać siebie Dominus et Deus, surowo karał tych, którzy tego odmawiali. Zamordowany w cesarskim pałacu w Rzymie, w wyniku spisku pretorianów, cesarskiego szambelana i cesarzowej Domicji.

Poprzednia dynastia: DYNASTIA JULIJSKO-KLAUDYJSKA

Następna dynastia: DYNASTIA ANTONINÓW