Balista

Balista stanowiła rodzaj ciężkiej kuszy, wyrzucającej pociski (strzał, kamienne kule, kamienie, belki okute żelazem), o średniej wadze od 30 do 100 kg, torem płaskim na odległość 200 - 400 metrów (strzały nawet do ponad 1000 metrów).

Balista była stosowana zarówno do niszczenia murów oraz umocnień, jak i na polu bitwy w celu dziesiątkowania oddziałów wroga. Przypominała kształtem potężną kuszę na wozie, który zazwyczaj ciągnęły woły lub muły. Wielka kusza była naciągana jelitami zwierząt, co pozwalało jej wyrzucać pociski na bardzo duże odległości. Nakręcana specjalną korbką, działała na zasadzie kuszy. Niekiedy używano jej w celu niszczenia bram miast, zamiast tarana.
Do obsługi balisty potrzeba było 8 ludzi. Żołnierza obsługującego balistę nazywano ballistarius.

Balistę uważa się za największe osiągnięcie starożytnej inżynierii wojennej. Precyzyjne obliczenia matematyczne pozwalały bowiem zbudować wyrzutnię każdego rozmiaru, a żadna inna broń nie dorównywała jej celnością bądź mocą rażenia w tamtych czasach.